( 13 - خداوند ديده نمىشود ) سيزدهمين و آخرين صفت از صفات سلبيه خداوند اينست كه : واجب الوجود بودن مقتضى است كه ذات خداوند مرئى نباشد و با چشم سر ديده نشود و قبل از بيان آن مقدمه‌اى مىآوريم : بطور كلى ما دو قسم رؤيت داريم : 1 - رؤيت مادّى و با چشم سر كه با عدسى چشم ما رنگها را مشاهده مىكنيم . 2 - رؤيت معنوى و با چشم باطن : انسانى در سايه پرستش حق و خلوص نيت در درگاه خداوند به درجه‌اى نائل مىشود كه ضمير او روشن گرديده و حقائق را مىبيند . حال ديدن خداوند با چشم باطن كاملا ميسور است و از روايت نبوى و علوى و ولوى هم اين معنا مستفاد است . بعنوان مثال : خواجهء كائنات و عظيمترين آيت حق در جهان امكان يعنى صاحب مقام والاى لى مع اللّه مىفرمايد : ما من عبد الّا و لقلبه عينان و هما غيب يدرك بهما الغيب « محجة البيضاء ج 5 ص 46 » . و مىفرمايد : اذا اراد اللّه بعبد خيرا فتح عينى قلبه فيرى ما هو غائب عن بصره . « آدرس فوق » . و نيز امام العارفين و اسوة الموحدين امير المؤمنين ( عليه السلام ) در جواب شخصى فرمود : جاء حبر الى امير المؤمنين ( عليه السلام ) فقال : هل رأيت ربك حين